17-04-12

Wu-Tang Clan - Wu-Tang Forever (3 juni 1997)

De grootste kracht van Wu-Tang Clan ligt vooral in het grote stijlverschil van de rappers. Zowel de rauwe stijl van Ol’ Dirty Bastard als de intelligente rhymes van RZA vinden hun plaats in de groep. Dit album kwam maar liefst 4 jaar na hun ongelooflijk debuutalbum. Het werd wel meteen een dubbel-CD, met weliswaar enkele obligate intermezzo’s die het leven in da ghetto moeten illustreren, maar geen enkele muzikale vuller die we gewoon waren geworden van vele tijdgenoten die de ware hiphop hadden verruild voor R&B en commerciële rap. De leden hadden ondertussen enkele zeer succesvolle solo-albums, maar op deze Wu-Tang Forever blijft iedereen trouw aan het geluid van hun debuut: kale beats, met zorg uitgezochte samples, een boeiende afwisseling van rapstijlen en teksten die er echt toe doen en een uitlaatklep zijn van een generatie zwarte jongeren die zonder al te veel vooruitzicht opgroeit in de Amerikaanse ghetto’s.
 

22:55 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Go-Betweens - 16 Lovers Lane (Mei 1988)

Op een moment dat de groep eindelijk een internationale doorbraak kon forceren, werd The Go-Betweens ontheven. Door amoureuze strubbelingen in de band – er zaten ook vrouwen in de groep – was het blijkbaar allemaal niet meer werkbaar. Maar daardoor is dit album nog steeds een van de mooiste break-up albums ooit. De teksten zijn donker, somber, maar af en toe toch met een klein sprankeltje hoop. Ook muzikaal is dit geen vrolijk album door zijn eenvoudige, maar efficiënte pop-arrangementen. Op het eerste gehoor lijkt dit een eendagsvliegje met enkele kleine radiohitjes, maar wie het album in zijn collectie heeft, grijpt graag geregeld terug naar deze groeiende pareltjes omwille van de boodschap dat het toch allemaal nog erger kan en de no nonsense-aanpak van de groep.
 

22:54 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Randy Newman - 12 Songs (Februari 1970)

Op zijn titelloos debuutalbum klink Newman nog wat onwennig, maar op deze opvolger heeft hij al wat meer zelfvertrouwen opgedaan. Dat hij songs kon schrijven wist iedereen al, maar dat hij zijn gelimiteerde stem toch zo kon buigen dat zijn songs desondanks toch nog tot hun recht zouden komen, dat bewees hij nu. Hij begeleidt zichzelf op piano terwijl hij de hulp krijgt van Ry Cooder op gitaar. Zijn cynische en intelligente teksten haalden toen al de bovenhand maar op dit album is het opvallend hoezeer zijn min of meer beperkte stem een hoog bluesgehalte heeft. Het meest bekende nummer hierop is Mama Told Me Not To Come dat later nog door vele anderen werd gecoverd. Dit album staat barstensvol zeer degelijke songs die op een superbe manier zijn vertolkt. Nog steeds een van zijn beste albums.
 

22:51 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |