17-04-12

The Amps - Pacer (31 oktober 1995)

Aanvankelijk bedoeld als een soloproject van Kim Deal in afwachting dat haar zus zou afkicken van haar drugsverslaving. Uiteindelijk werd het een volwaardige groep met slechts één album op hun actief. Het geluid is rauw, punk en harder dan wat ze bij The Breeders had gemaakt. Als bassiste van Pixies wist Kim Deal natuurlijk hoe ze een song moest opbouwen en die kennis toont ze uitgebreid op Pacer. Het gebrek aan druk draagt er blijkbaar toe bij dat ze gewoon enthousiast kan blijven tijdens haar nummers en dat ze simpelweg plezier beleeft aan de opnames. Dit is dus meer dan slechts een tussendoortje; dit is pure punk, rock’n roll en indie pop waar Kim Deal een patent op lijkt te hebben. Alle fans van Pixies en The Breeders weten nu wat hun volgende zoekopdracht is.
 

22:32 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Talking Heads - Naked (Maart 1988)

Naked was het laatste album van Talking Heads. Eigenlijk was het al duidelijk dat hierna geen nieuwe plaat meer zou volgen en dus kon frontman David Byrne nog eens alle registers opentrekken. Het leunt muzikaal zeer dicht tegen hun meesterwerk Remain In Light uit 1980. Het bevat minimalistische, dromerige, donkere nummers (kant B), maar evengoed zeer energieke op wereldritmes gebaseerde dansnummers (kant A). Tekstueel heeft David Byrne het opnieuw over politiek en milieu en muzikaal is het allemaal een beetje minder ruw dan op de vorige twee albums waarbij te hardnekkige en bombastische pogingen werden ondernomen om nog maar eens een hit te scoren. De groep speelt vrij en zonder beperkingen op Naked en dat vertaalt zich in een zwanenzang die op een grootse manier de carrière van Talking Heads beëindigt.  
 
 

22:31 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bounty Killer - My Xperience (17 september 1996)

Bounty Killer was er al bij toen de moderne Jamaicaanse dancehall in zijn kinderschoenen stond en heeft ondertussen al een mainstreamstatus bereikt. Toch zijn zijn Jamaicaanse singles dikwijls toch nog zeer ver verwijderd van artiesten als Shaggy of Sean Paul. Zijn agressieve manier van zingen is niet meteen ieders smaak, maar hij slaagt er wel dikwijls om reggae riddims nog strakker te doen klinken dan dat ze meestal al zijn. In Jamaica is het de gewoonte om op hetzelfde ritme (‘riddim’) andere artiesten met andere teksten te laten zingen. Bijna altijd behoort de versie van Bounty Killer tot een van de beste. Op dit album staan maar liefst 20 nummers op zeer uiteenlopende riddims, gaande van oude klassiekers, tot old school dancehall, nieuwe riddims, maar ook geregeld een hiphop-beat. Het meest gekend is waarschijnlijk Hip-Hopera, samen met The Fugees, maar hij werkt ook samen met grote namen als Busta Rhymes, Jeru The Damaja, Barrington Levy, Beenie Man, Dennis Brown en Raekwon. Dit is dan ook een zeer sterk dancehall-album dat in tegenstelling tot sommige andere niet snel zal vervelen.
 

22:30 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |