17-04-12

Gang Of Four - Entertainment! (September 1979)

Het is geen punk, het is geen new wave, ook geen funk of rock. Het is van alles een beetje en tegelijkertijd toch een eigen stijl. De typische staccata-gitaarstijl is het meest kenmerkende van de groep. Maar ook de zanger valt op door zijn redelijk standvastige stem, iets wat niet altijd het geval is bij punk- of new-wavegroepen. Ze waren een van de favorieten van de BBC-DJ John Peel en zijn mening was en is nog steeds een mening waarnaar geluisterd wordt. Met uitzondering van het afsluitende, min of meer psychedelische Anthrax, houden alle nummers het onder of rond de 3-minutengrens. Dat was de gangbare duurtijd bij vergelijkbare groepen, maar toch doen sommige nummers je naar meer verlangen. I Found That Essence Rare of Contract is bijvoorbeeld zo een aanstekelijke stamper die gewoonweg veel te kort is. Dit is een zeer welgekomen afwisseling van de overvloed aan muzikanten of zangers die om ter valst hun ei kwijt wilden in die periode. Niet dat dit zo fantastische muzikanten zijn, maar ze doen tenminste niet hun best om te verbergen dat ze instrumenten kunnen spelen. Pure postpunk die ook jonge generaties zal aanspreken.
 

22:36 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Isley Brothers - 3+3 (Augustus 1973)

3+3 betekende een ommekeer in de carrière van de groep. Een nieuwe generatie Isley kwam aan het roer en het trio werd een sextet, vandaar de albumtitel. Op dit album onderzoekt de groep de mogelijkheden om funk, soul, R&B en rock met elkaar te verzoenen. En de manier waarop is grandioos. Niet alleen is er de herwerkte versie van That Lady waarbij opwindende soul wordt opgesmukt met rockgitaren, maar vooral het opwindende Summer Breeze is een ultiem voorbeeld van hun genialiteit. Verder ook nog een cover van Listen To The Music van The Doobie Brothers, waarbij hun versie niet per sé beter is, maar wel met meer ziel gebracht. Een perfect album dat duidelijk de overgangsfase tussen de jaren ’60 en ’70 overbrugt.
 

22:35 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Big Star - #1 Record (April 1972)

Dit debuutalbum van Big Star heeft doorheen de jaren zoveel groepen beïnvloed dat het nog zeer moeilijk is om de echte waarde van dit album in te schatten. In een tijd dat bijna niemand zich er nog om bekommerde, speelde Big Star krachtige pop met invloeden van The Who, The Byrds en The Beatles. Bijna alle andere groepen hadden zich verdiept in glamrock, hard rock of  art rock. Maar Big Star beperkte zich tot simpele, melodische power pop gedreven door akoustische gitaar. Luister gewoon maar eens naar The Ballad Of El Goodoo en wordt betoverd.  Het album zelf was in 1972 moeilijk te krijgen door distributieproblemen en was daardoor een commerciële flop, maar vele muzikanten van latere generaties zoals  R.E.M. en Tom Petty zijn sterk beïnvloed door hun stijl. De meeste muziekliefhebbers ontdekken de groep doordat vele artiesten hen als invloed vermelden.
 

22:34 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |