17-04-12

Arrested Development - 3 Years, 5 Months And 2 Days In The Life Of... (24 maart 1992)

Begin jaren ’90 was hip hop vooral een genre dat in de ghetto’s werd gesmaakt. Dit album bracht daar opnieuw verandering in. De boodschap die op een toegankelijke manier wordt gebracht, is er een waar iedereen zich achter kan scharen. Op dit album staat de ene hit na de andere: Tennessee, People Everyday, Mr. Wendal,… Als je de nummers niet van naam kent, zullen ze zeker een belletje doen rinkelen bij het beluisteren want nog steeds zijn deze nummers geregeld op de radio te horen. Het zijn vooral de frisheid en de dansbare beats die ervoor zorgen dat dit album thuishoort in elke muzikale schatkist.
 

22:38 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Joanna Newsom - Ys (14 november 2006)

5 Nummers gespreid over bijna een uur feërieke muziek waarbij Joanna Newsom zichzelf op harp begeleidt. Het lijkt niet meteen iets om voor naar de platenwinkel te hollen, maar doe het toch maar om je daarna een uur te laten onderdompelen in een sprookjessfeer vol epische verhalen verteld door een mooie fee met een zeer fragiele stem. Je moet vooral het tekstboekje erbij nemen, anders gaat een zeer groot deel van de echte charme verloren. Het is trouwens ook aangeraden om de vinylversie aan te schaffen. De artwork is zo prachtig afgewerkt, dat het in een CD-hoesje amper tot uiting komt. Dit is meer dan muziek. Dit is een sprookje, een kunstwerk, een echt uniek pareltje in je hoogstpersoonlijke schatkist. En hoe langer je naar het pareltje kijkt, hoe meer kleurschakeringen je erin zal ontdekken. Laat je dus zeker niet afschrikken door de hoes. Je krijgt veel meer dan je ziet. 
 

22:37 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Moby - Play (1 juni 1999)

Dit is niet echt een album voor electrofans. Daarvoor is dit inderdaad te commercieel en te genre-overschrijdend. Moby plakt zijn bescheiden breakbeats over pianoriedeltjes, zachte bluesgitaren en etherische zangsamples. Uiteindelijk is het resultaat een soort melancholie die nog het best past in de betere lounge-bar. Why Does My Heart Feel So Bad, Porcelain, Natural Blues en  South Side zijn typische songs waar Moby op zijn best is: electro-blues zoals enkel hij die kan maken. Gaat hij de dansbare tour op zoals op Bodyrock, dan moet hij zijn meerdere erkennen in groepen als Chemical Brothers of Basement Jaxx hoewel Machete toch aardig in de buurt komt van zijn collega’s. Op Play verenigt Moby gedurende 18 nummers geluiden uit het verleden om muziek voor de toekomst te maken, zonder daarbij de fans van nu voor het hoofd te stoten (tenzij je dus een electro-purist bent, natuurlijk).
 

22:36 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |