17-04-12

Les Nubians - Princesses Nubiennes (22 september 1998)

Of je nu Frans begrijpt of niet, maakt eigenlijk niet veel uit. Dit Franstalige zusterduo dat een deel van hun jeugd in Frankrijk en Tsjaad doorbracht straalt emotie uit en uiteindelijk gaat het daar nog steeds om bij goede muziek. Dit debuutalbum was zelfs een redelijk succes in de Verenigde Staten, waar ze nochtans zeer afkerig staan ten opzichte van niet-Amerikaanse, laat staan anderstalige muziek. Ze halen hun inspiratie zowel bij artiesten als Sade – ze coveren zeer efficiënt haar Sweetest Taboo – als bij Afrikaanse artiesten als Khadja Nin of Angelique Kidjo en Britse pop. Dit debuut zorgde meteen ook voor erkenning bij grote R&B-artiesten waardoor ze voor hun tweede album konden rekenen op medewerking van meerdere internationale artiesten (Talib Kweli, Manu Dibango, Ray Lema,…), waardoor hun opvolger meer internationale allure kreeg, maar moest inboeten aan originaliteit en authenticiteit. En laat nu net die twee elementen de redenen zijn dat dit album een serieuze aanrader is voor iedereen die wel houdt van een streepje urban soul en R&B.
 

22:50 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Beach Boys - Surf's Up (30 augustus 1971)

De sombere hoes van Surf’s Up moet zowat de meest a-typische zijn die de groep ooit heeft laten maken. Het is de afbeelding van een moegestreden krijger (misschien wel Don Quixote?) en velen hebben een link gelegd tussen de hoes en de muziek van de groep op dat moment en dan vooral van frontman Brian Wilson wiens muzikale genialiteit hem serieus parten speelde op mentaal vlak. Wie The Beach Boys vooral kent van hun klassiekers uit de jaren ’60 (Pet Sounds bijvoorbeeld), zal enorm verrast zijn door de rijkheid, gelaagdheid en genialiteit van deze Surf’s Up. Elk nummer is een toonbeeld van hoe een degelijke compositie die goed geproducet is tijdloos kan zijn. Zelfs een nummer als Student Demonstration Time dat meer lijkt op een blues-rocknummer van een militante John Lennon en qua stijl volledig uit de toon valt binnen het oeuvre van The Beach Boys vindt probleemloos zijn plaats binnen het concept van deze Surf’s Up.
 
 

22:49 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Metallica - Kill 'Em All (16 juli 1983)

Als je graag van bij de eerste kennismaking met een groep van je sokken wil geblazen worden, dan had je in 1983 dit album moeten kopen. Je kan het natuurlijk nog steeds doen voor hetzelfde effect als je niet zo vertrouwd bent met de muziek van Metallica.  Dit ijzersterke debuut combineerde voor de eerste keer de kracht van de hard rock met de energie en de rauwheid van punk. Een nieuwe genre was geboren: thrash metal. De gitaar- en zangstijl van frontman James Hetfield is van in het begin aanwezig en zou steeds het handelsmerk van Metallica blijven. Hoewel de meesten de groep kennen van hits als One of Enter Sandman, die zelfs op radio werden gedraaid, is dit album een aantal niveaus ruiger dan in hun commerciële periode. Sommigen zullen misschien beweren dat deze prille Metallica niet de echte is, maar als je in het achterhoofd houdt dat dit album zijn tijd vooruit was en daardoor bepalend was voor de toekomst van de hard rock en de metal, kan je niet anders dan besluiten dat Kill ‘Em All barst van de energie en de kiemen bevat van alles wat Metallica later nog gedaan heeft.
 

22:39 Gepost door Peter Bollen in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |